Something मनातलं...

त्यादिवशी एका मैत्रिणीला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा देताना 'चॉकलेट कब देगी' असं आपसूकच तोंडातून निघालं... याआधीही अनेकदा 'तुला काय गिफ्ट देऊ' असं कोणी विचारल्यावर 'चॉकलेट द्या' असं मी म्हटलंय (हो अगदी अजूनही म्हणते)...कोणा लहान मुलाच्या हातातलं चॉकलेट पाहून 'काश ये चॉकलेट मेरे हाथ आता' असंही मला या वयातदेखील (माझं वय इतकं पण मोठं नाहीये म्हणा...🙊) वाटून गेलंय...यांसारखे अनेक अनुभव आल्यामुळे मी स्वत:ला 'चॉकलेटप्रेमी' म्हणवते (ये तौफा हमने खुदको दिया है टाईप्स...😂) अर्थात, आसपासच्या शंभर लोकांचा सर्व्हे केला; तर त्यातली कमीतकमी नव्वद लोकं तरी कन्फर्म चॉकलेटवेडी सापडतील... आपल्या आजूबाजूलाच इतकी चॉकलेटवेड्यांची संख्या असल्यामुळे, आपणापैकी अनेकांनी मी वर म्हटलेले अनुभव कधी ना कधीतरी नक्कीच घेतले असतील, आणि स्वत:च स्वत:ला 'चॉकलेटप्रेमी' हा किताबही दिला असेल... नाईंटीज किड्स असोत, वा इतर कोणीही.. सर्वांचं लहानपणापासूनचं पहिलं प्रेम म्हणजे चॉकलेट असतं...आणि आम्हा नाईंटीज किड्स नी तर जुन्या कव्हरातल्या कॉफीबाईट किंवा पांढऱ्या कव्हरातल्या रावळगाव पास...

त्यादिवशी सगळं काम आटपून लॉगआउट केलंच होतं, आणि तेव्हाच माझ्या एका ज्युनियर मैत्रीणीचा मेसेज आला... 'यार, सबमिशन, व्हायवा, प्रॅक्स, परीक्षा सगळंच जवळ आलंय... कधीकधी अभ्यास करावासा वाटतो, पण आपण इंजिनिअर्स असल्यामुळे आपल्याला सिरीयसनेस आदल्या दिवशीच येणार ना...' तिच्याशी या विषयावर बोलता बोलता कोणताही इंजिनिअरिंगचा विद्यार्थी टाईम ट्रॅव्हल करून, एप्रिल-मे महिन्यात गेला नसता तर नवलच होतं...(एप्रिल, मे का म्हटलंय,ते पुढे लक्षात येईलच...)  इंजिनिअरिंग ला ॲडमिशन घ्यायची म्हटल्यावर 'आज कुछ तुफानी करते है' असं म्हणत मुलं उत्साहात इंजिनिअरिंग घेतात आणि मग पुढची (कमीतकमी चार) वर्षं इंजिनिअरिंग त्यांची घेतं', 'इंजिनिअरिंग च्या मुलांचं सगळंच वेगळं, अगदी विषयांपासून ते पेपर पॅटर्न पर्यंत...' ही वाक्यं अनेकदा ऐकली होती... पण ऐकणं आणि अनुभवणं यात खूप फरक असतो असं म्हणतात. त्यामुळे आधी साधी वाटणारी ही वाक्यं किती रिअल आहेत हे चार वर्षांत आम्हा इंजिनिअर्सना वेळोवेळी अगदी प्रकर्षाने जाणवलं.. आणि आता इंजिनिअरिंग संपलं असलं, तरीही आजही ती वाक्यं किती रिअल आहेत हे जाणवतं... इंज...